Category: Feelings – Συναισθήματα

Έσταξε το κρυστάλλινο δάκρυ σου έσταξε αξιοπρέπεια

Φώναξε η τρεμάμενη φωνή σου φώναξε αξιοπρέπεια

Βάσταξαν τα ταλαίπωρα χέρια σου βάσταξαν αξιοπρέπεια

Και ντράπηκα και ντράπηκαν όλα γύρω σου

Πως να σε αντικρίσω εσένα που με διδάσκεις αξιοπρέπεια ;

Πως να σε παρηγορήσω εσένα που μυρίζεις αξιοπρέπεια;

Μικρός μπροστά σου εγώ, πολύ μικρός να θαμπώνομαι από το δικό σου φως …

Μέσα από το ολοσκόταδο να μας φωτίζει το δικό σου φως , το φως της εκείνης της δική σου αξιοπρέπειας

Εσύ πατέρα , μάνα , αδερφέ , εσύ ψυχή μου, εσύ

Εσύ που μαθαίνεις έναν ολάκερο κόσμο τι είναι αξιοπρέπεια!

Σε ψάχνω

Σε ψάχνω μες τα χαλάσματα και τα συντρίμμια αυτού του κόσμου…

Σε ψάχνω να σε παρω μια αγκαλιά …και να σου πω μια συγνώμη κι ένα Σ αγαπώ

Είμαι η μάνα που θέλει να παρηγορήσει τη μάνα σου …

Είμαι ο πατέρας που θέλει να βαστάξει τον ώμο του πατέρα σου …

Είμαι το παιδί που θέλει να κρατήσει το χέρι του παιδιού σου …

Είμαι μια προσευχή …

Γίνομαι προσευχή να σε βρω

Ανεξίτηλο το κακό μα θα σε βρω …

Ίσως όχι στα χαλάσματα αυτού του κόσμου … αλλά κάπου θα σε βρω…

Ξερω οι προσευχές εισακούονται …

σαν τον σπαραγμό της μάνας ,

σαν τον βρόγχο του πατέρα

σαν το κλάμα του παιδιού …

σαν τις κραυγές αυτών που αγαπούν …

Θρηνώ, προσεύχομαι και ψάχνω … εσένα κι ένα γιατί

γιατί τοσα χαλάσματα και συντρίμμια σε τουτον τον κόσμο… φωτιά , λάβα και κακό …

Κι εσυ ψυχή μου , χαμένη κάπου εδώ …

Θέλω να σε βρω, να ξεστομισω ένα συγνώμη κι ένα Σ αγαπώ

Γίνομαι προσευχή να σε βρω …

Κάποιος μου έλεγε ότι τα ηλιοβασιλέματα είναι σύντομα και μικρά… κι εγώ χαμογελούσα…

Κάποιος μου έλεγε ότι τα ηλιοβασιλέματα είναι ψεύτικα , πλάνα, κι άπιαστα … κι εγώ χαμογελούσα…

Και το χαμόγελό μου έκρυβε ειρωνεία για όσα μου έλεγε …

Δεν πίστευα ούτε μια λέξη του … γιατί εγώ σε κάθε ηλιοβασίλεμα έφτιαχνα ένα όνειρο φωτεινό σαν εκείνον τον ήλιο που αντανακλούσε μέσα στα μάτια μου λίγο πριν κοιμηθεί …

Του έδινα χρώματα εντυπωσιακά, γήινα, πυρόξανθα, ξέρεις εκείνα τα χρώματα του τα ζεστά

Κι όταν το όνειρο γινόταν αληθινό αναδυόταν εκείνο το ηλιοβασίλεμα, εκείνο που εσύ μου το έλεγες σύντομο, άπιαστο και μικρό

Πες μου, πού βρίσκονται τα γέλια των παιδιών;
Ποιος τα έχει κρύψει;
Χωρίς αυτά είμαι κουφός ...
Χωρίς αυτά είμαι βουβός ...

Ποιος είναι αυτός που κλέβει τα γέλια των παιδιών;
Οι πίκρες όλου του κόσμου να του χαριστούν
Οι τύψεις ποτέ μην τον εγκαταλείψουν!


Πες μου, πού βρίσκονται τα γέλια των παιδιών,
Γιατί χωρίς αυτά δεν κάμω ...
Είμαι κενός, 
ένας δάσκαλος μοναχικός,

Άνθρωπε φύλα τα γέλια των παιδιών σου
Οι ληστές είναι πολλοί
Κι εσύ όσο πας και λιγοστεύεις
Φτάνεις το τίποτα να γένεις 

Κι εγώ σαν δάσκαλος κουφός,
Σαν δάσκαλος βουβός,
Σαν δάσκαλος μοναχικός 
Γίνομαι πιο λίγος απ’όλους...

Tell me, where are the children's laughter?
  Who hid them?
  Without them I am deaf …
  Without them I am mute …

 Who steals children's laughter?
  Let the bitterness of the whole world be given to him
 Compunction,never leave him!

 Tell me, where are the children's laughter,
  Because without them I can not do …
  I'm empty,
  a lonely teacher,

 Man, keep safe the laughter of your children
  There are many robbers
  And you,as you go, you are becoming less...
  You reach down a nothing to be.

 And I, as a deaf teacher,
  As a mute teacher,
  As a lonely teacher
  I am becoming less of them all …

Ένα ένα τα κοίταξα σήμερα κι ένιωσα Ευλογία...
Μόνο Ευλογία μπορώ να το πω...
Ενα ένα τα κοίταξα σήμερα το πρωί,
τούτα τα παιδικά βλέμματα,
μισο-ξυπνητά, πρησμένα ακόμα από τον γλυκό ύπνο της νυχτιάς.
Ένιωσα Ευλογία...
Μόνο Ευλογία μπορώ να το πω...
Κι ήταν μόνο εκείνη τη στιγμή που τα μάτια μου χαμογέλασαν και ευθύς χαμογέλασαν τα δικά τους...

Ένα ένα τα κοίταξα και οι ματιές τους ήταν όμορφα σχιστές από τα χαμόγελα..
Ένιωσα Ευλογία...
Μόνο Ευλογία μπορώ να το πω...
Για αυτή τη μοναδική στιγμή σου μιλώ, αυτή που Προσευχήθηκε η ψυχή μου με φωνή μόνο για Εκείνον...
Βάστα αυτά τα χαμόγελα στα μάτια τους,ταπεινά Σε παρακαλώ!

One by one I looked at them today and felt a Blessing …
Yes, it was like a Blessing...
I looked at them one by one this morning,
these childish looks,
half-awake, still swollen from the sweet sleep of the night.
I felt a Blessing …
Yes, it was like a Blessing …
And it was only that moment that my eyes smiled and straight smiled theirs …

I looked at them one by one and their eyes were beautifully slit by smiles ..
I felt a Blessing …
Yes, it was like a Blessing …
I am talking to you about this unique moment, the one that my soul prayed with a voice only for Him …
Hold these smiles in their eyes, I humbly beg you...

Μετριούνται άραγε τα γέλια;
Μετριούνται τα δάκρυα;
Μέτρα σαν πέφτει το σκοτάδι,
Πόσες φορές γέλασες και πόσες δάκρυσες...
Μέτρα με τους χτύπους της καρδιάς σου,
κάθε χτύπος και γέλιο,
κάθε χτύπος και δάκρυ.
Ναι, έτσι μετριούνται,ψυχή μου και τα γέλια και τα δάκρυα,
γιατί γελάς με τη καρδιά σου, γιατί κλαις με τη καρδιά σου,
Κι όταν τελειώσεις το μέτρημα,
σιγουρέψου ότι οι χτύποι δεν ήταν για σένα, 
σιγουρέψου ότι η χαρά σου ήταν για τους άλλους κι ότι το κλάμα σου ήταν για τους άλλους,
Γιατί οι άλλοι είναι ΕΣΥ!
Έτσι θα είναι σωστό το μέτρημα, ψυχή μου...


Are laughs measured?
Are tears counted?
Count when the darkness falls,
How many times did you laugh and how many tears …
Count your heartbeat,
every heartbeat is a laugh,
every heartbeat is a tear.
Yes, that's how they are measured, my soul, both the laughs and the tears,
why do you laugh with your heart, 
why do you cry with your heart,
And when you finish counting,
make sure the hits were not for you,
make sure your joy was for others and your crying was for others,
Because the others are YOU!
So the measurement will be correct, my soul …

Γιατί τόση σιωπή;
Έπρεπε να ουρλιάζαμε σαν λύκοι σε υψώματα να τρόμαζε το κακό,
Κι όμως τόση σιωπή...
Έπρεπε να ουρλιάζαμε για το χθες, το σήμερα και το αύριο,
Κι όμως μία ησυχία κυριέυει παντού που σε θυμώνει,
Ποιοι γιοι ματώνουν ξανά; Ποιες μάνες πνίγονται στους λυγμούς τους, 
ποιος πόλεμος σαρώνει το σήμερα;
Σαν εκείνον τον πόλεμο που έζησα χθες, που ζω σήμερα και που θα ζήσω αύριο,
Κι όμως όποιος κι αν είναι αυτός ο πόλεμος δεν κάνει φασαρία...
Είναι ήσυχος, αθόρυβος και δεν ενοχλεί..
Νιώθεις να ενοχλεί; 
Μα κανείς δεν ουρλιάζει! Κανείς δε φωνάζει! 
Χάθηκαν οι λύκοι, χάθηκαν οι δυνατοί..και γίναμε πρόβατα έρμαια ενός αθόρυβου κακού...
Πάντα το ήξερα, πως Εσύ δεν ήθελες κοπάδια να γονατίζουν σε αυτή τη ζωή,
Λύκους ήθελες να τρομάξουν το κακό, να ουρλιάξουν για το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Μα γιατί τόση σιωπή; 
Θα έπρεπε να ουρλιάζουμε, σου λέω, να τρομάξουμε το κακό...

Why so much silence?
We had to howl like wolves on hills to scare evil,
And yet so much silence …
We had to scream for yesterday, today and tomorrow,
And yet a silence reigns that it angers you,
Which sons are cursing again? Which mothers drown in their sobs,
what war is sweeping today?
Like that war I lived yesterday, that I live today and that I will live tomorrow,
And yet, whoever this war is, it does not make a fuss …
It is quiet, quiet and does not disturb ..
Do you feel bothered?
But no one is screaming! Nobody shouts!
The wolves were lost, the strong were lost … and we became sheep captive of a silent evil …
I always knew that YOU did not want herds to kneel in this life,
YOU wanted wolves to scare evil, to scream for yesterday, today and tomorrow.
But why so much silence?
We should scream, I tell you, to scare the evil...

Μέτρησα τα λάθη μου και τα μάτια ανοιχτά να βαστήξω δεν μπόρεσα...
Μέτρησα τις στενοχώριες που χάρισα και ντράπηκα...
Βάδισα με τις Ερινύες παρέα μου, σε μονοπάτι δύσβατο,
Δεν τις έδιωξα, τις ανέχτηκα...

Μέτρησα τα λάθη μου κι ένιωσα τα μάτια μου υγρά...
Πληγές σε ψυχές, που τις άνοιξα εγώ,
Πληγές που λαχτάρισα να τις κάνω αγκαλιές...

Μα οι Ερινύες μου, γίναν φίλες, δείχνοντάς μου μονοπάτι διαφορετικό...
Μου είπαν εδώ θα βαδίζεις με τα χέρια ανοιχτά και οι πληγές θα γίνουν αγκαλιές...
Δε με έδιωξαν, με ανέχτηκαν...

Μετρώ τα λάθη μου πού και πού και τα μάτια μου κλείνω,
Μα δρόμο δεν αλλάζω, τον πόνο  λαχταρώ να απαλύνω...

My mistakes
I counted my mistakes and I could not keep my eyes open …
I counted the sorrows I gave and I was ashamed …
I walked with the Erinyes with me, on a difficult path,
I did not expel them, I tolerated them …
I measured my mistakes and felt my eyes water …
Wounds in souls, which I opened,
Wounds that I longed to make hugs …
But my Erinyes became friends, showing me a different path …
I was told here you will walk with your arms open and the wounds will become hugs …
They did not expel me, they tolerated me …
I count my mistakes where and when and I close my eyes,
But I do not change the way, I long to alleviate the pain ..

Σπίτι μου είναι η θάλασσα,
το καλύτερο μπλε...
Πιο όμορφο κι από του ουρανού
Πιο ομορφο κι απο των ματιών σου το χρώμα...

Σπίτι μου είναι η θάλασσα,
γιατί σ εκείνη φωλιάζω σιγανά...
Μου δίνει αγκαλιά, την πιο δροσερή φωλιά
Μ ακούει όταν γελάω,μ ακούει κι όταν κλαίω,

Κι αγαπώ αυτό το μπλε, το πιο όμορφό της μπλε,
Πιο όμορφο κι απο του ουρανού
Πιο όμορφο κι απο των ματιων σου το χρώμα...

Γι αυτό όπου είσαι εσύ θάλασσά μου, θα είμαι κι εγώ εκεί...
γιατί είσαι το σπίτι μου, η φωλιά μου και η παρηγοριά μου,

Θάλασσά μου εσύ, δώρο αληθινό ενός ψεύτικου κόσμου,
Δώρο με χρώμα μπλε, το καλύτερο μπλε...
Θάλασσά μου εσύ, πανέμορφο σπιτικό μου!!!