Εκπληρώνοντας ένα μεγάλο όνειρο...Ταξίδια μακρινά με τα υπερωκεάνια του νου...Ταξίδια με επιστροφή αλλιώτικη...Δηλώνω παρούσα!
Fulfilling a big dream...Making journeys by my mind's ocean liner...and a different return journey...I affirm that I exist...
Ζεστό τούτο το δάκρυ σαν εκείνο το ζεστό, κράτημά σου.
Μιά χούφτα σου, ολάκερος ουρανός γύρω από τα τρυφερά δαχτυλάκια μου.
Ένας ουρανός που μου τον έδειξες για ν'ανοίξω τα φτερά μου.
Σαν Δαίδαλος μου φώναζες να είναι φρόνιμο το πέταγμά μου.
Κι εγώ που δεν ήμουν Ίκαρος άκουσα κάθε πρόσταγμά σου.
Και πέταξα ψηλά, μα φρόνιμα, πολύ πολύ μακριά σου.
Μα κοιτάζω πάντα γύρω μου με τη διορατική ματιά σου.
Κι όταν κλαίω κι όταν γελώ το κάνω με τη δύναμη της απέραντης καρδιάς σου.
Και δε μισώ, γιατί μίσος δε μου δίδαξε η όμορφη αγκαλιά σου.
Μα τα δαχτυλάκια μου δεν είναι πια μικρά και τρυφερά και σκλήρυναν, πατέρα με τη τόση δουλειά...
Και τα φτερά μου, δεν ανοίγουν όπως παλιά μα κουρασμένα παφλάζουν μεσ τη τόση συννεφιά...
Εσύ να ξέρεις, εκείνο το ζεστό κράτημά σου δε με αφήνει να εγκαταλείψω, μπαμπά... Κι εκείνη η χούφτα σου σαν ολάκερος ουρανός...
Κι η δυνατή φωνή σου, να λέει, φρόνιμα παιδί μου...
Να ηχεί δίνοντάς μου το πρόσταγμα, πέτα ξανά...
The tear is warm like your hand,that holds mine . A handful of you, embraces my tender fingers like the sky. A sky that you showed me to open my wings. You sounded like Daedalus "Fly wisely". And I who was not Icarus I listened to your every cry. And I flew high, but wisely, very far away from you. But I always look around me with your insightful look. And when I cry and when I laugh I do it by force of your endless heart. And I don't hate, because your beautiful hug didn't teach me any hatred. But my fingers they are no longer small and tender They are more hard, father so much work … And my wings, they don't open like they used to but they are tired in the overcast … You need to know, that the warm hold of you doesn't let me give up, dad… And that handful of you like a dark sky … And your loud voice, to say, my child walk wisely … Your voice sounds giving me the appendix, fly again …
Ανοιξε τα φτερά σου κι αφουγκράσου τον ήχο τους.
Ακουσε τον παφλασμό τους και γέλα.
Αφησέ τα να σε ταξιδέψουν πιο ψηλά από το πέρα
Πάνω από τις πιο ψηλές κορφές,
πάνω από τ' ανέγγιχτα σύννεφα,
εκεί που δεν κλαίνε οι ψυχές,
εκεί που δε φοβούνται οι καρδιές,
εκεί που οι άγγελοι χαρίζουν αγκαλιές.
Ανοιξε τα φτερά σου και πέτα
Ακου τον ήχο τους και γέλα.
Πέτα πιο ψηλά από το πέρα,
εκεί που ο φόβος θα σε φοβάται,
εκεί που το αιώνιο θα σε θυμάται.
Μη σταθείς στα χαμηλά,
μη χαραμιστείς στο πουθενά.
Τέντωσε τα φτερά σου και φύγε ψηλά
Χάραξε το χαμόγελο της δύναμής σου στα χείλη
και πέτα, πέτα, πέτα...πάνω από το πέρα
Πάνω κι από σένα.
Να σε καμαρώσω, σαν το σταυραετό, πέτα πάνω από εσένα!
Open your wings and listen to their sound.
Listen to their splash and laugh.
Let them travel you higher than the end
Above the highest peaks,
over the untouched clouds,
where the souls do not cry,
where the hearts are not afraid,
where the angels give hugs.
Spread your wings and fly
Listen to their sound and laugh.
Fly higher than the end,
where fear will frighten you,
where the eternal will remember you.
Don't stand low,
don't get lost anywhere.
Stretch your wings and go high
Engrave the smile of your strength on your lips
and fly, fly, fly … over the end
fly beyond yourself
Let me be proud of you, you seem like across eagle, fly over yourself!
Θυμάσαι εκείνες τις γειτονιές
πού μοσχομύριζε το αεράκι;
Εκείνα τα αρώματα του γιασεμιού και της βουκαμβίλιας
που σε συνόδευαν στου παιχνιδιού σου τη ξενοιασιά.
Θυμάσαι εκείνες τις γειτονιές
πού μοσχομύριζαν ελευθερία;
Εκείνα τα παιδικά ουρλιαχτά της νίκης και της ήττας
που ξεσήκωναν φτερουγίσματα από
αμέτρητα πουλιά κι εσύ τα χάζευες να πετούν μακριά.
Θυμάσαι εκείνες τις γειτονιές
που μοσχομύριζαν ευτυχία;
Ναι, ευτυχία, διάχυτη έβγαινε μέσα από τις πόρτες
των χαμηλών σπιτιών, μέσα από τα αρώματα
του απογευματινού ελληνικού καφέ.
Τις θυμάσαι, μωρέ, εκείνες τις γειτονιές
που μοσχομύριζαν πατρίδα;
Εκείνες τις γειτονιές που σε γέννησαν.
Εκείνες που σε έπλασαν.
Εκείνες που σε δίδαξαν.
Μην τις ξεχάσεις αυτές τις γειτονιές
Οπου κι αν ταξιδέψεις, όπου κι αν δοκιμαστείς
Μην τις ξεχάσεις αυτές τις γειτονιές
γιατί θα χαθείς και θα ξεχαστείς!
Do you remember those neighborhoods
where did the breeze smell?
Those perfumes of jasmine and bougainvillea
that accompanied you in your game carefree?
Do you remember those neighborhoods
where did they smell of freedom?
Those childish screams of victory and defeat
which provoked fluttering from
countless birds and you were looking at them until they fly away?
Do you remember those neighborhoods
that smelled of happiness?
Yes, happiness, diffused, was coming out through the doors
of low houses, through perfumes
of afternoon Greek coffee.
Do you remember those neighborhoods
that smelled of homeland?
Those neighborhoods that gave birth to you.
Those that created you.
Those that taught you.
Don't forget those neighborhoods
Wherever you travel, wherever you be tested
Don't forget those neighborhoods
because you will be lost and forgotten!
Ποια μάνα προδίδεις;
Εκείνη που σε γέννησε γονυπετής στα χωράφια,
την ώρα που μάζευε με φροντίδα κατάλευκα βαμβάκια,
και σου πλεκε βρεφικές φασκιές ,τις νύχτες να μην κρυώνεις...
Ποια μάνα προδίδεις;
Εκείνη που σε εξιστόριζε τη μυθική ανδρεία
για ήρωες προγόνους σου που κατέκτησαν υστεροφημία,
για να μη φοβηθείς ποτέ και δυνατή ψυχή να γένεις
Πες μου, ποια μάνα προδίδεις;
Εκείνη που πολέμησε όσο άλλη καμία, και ασπίδα έγινε
και βάσταξε για να ζήσεις με ελευθερία.
Κι άκου, τα έκρυψε τα σημάδια της για να μη σκεφτείς ποτέ με κακία
Αλήθεια πες, ποια μάνα ζητάς να προδώσεις;
Αλήθεια πες, ποια πατρίδα ζητάς να προδώσεις;
Αλήθεια, θυμίσου και πες...
Which mother are you betraying?
The one who gave birth to you kneeling in the fields,
while carefully collecting off-white cotton,
and baby wipes were knitted for you, don't get cold at night …
Which mother are you betraying?
The one who told you the mythical bravery
for heroes of your ancestors who gained fame,
so that you will never be afraid and strong soul to be born
Tell me, which mother are you betraying?
The one who fought like no other, and became a shield
and stand to live in freedom.
And listen, she hid her marks so that you would never think badly
Really, which mother are you asking to betray?
Really say, which homeland are you asking to betray?
Really, remind and say …
Χθες βράδυ με ρώτησες αν θυμάμαι πώς ήταν όταν χιόνιζε! Πώς να ξεχάσω; θυμάμαι τα πάντα! Σε θυμάμαι να βαδίζεις βαριά μες στο λευκό αλλά να πετάς Σε θυμάμαι να στάζεις παγωνιά αλλά να γελάς Σε θυμάμαι να γλιστράς αλλά να σηκώνεσαι... Να γλιστράς αλλά να σηκώνεσαι και να γελάς με γέλιο μικρού παιδιού... Θυμάμαι τα πάντα πώς ήταν ,όταν χιόνιζε Μα πιο πολύ έχω βαστάξει εκείνη τη σιωπή, εκείνη τη σιωπή που έσταζε απο τις μπαλαρίνες του χιονιού. Αν σωπαίνεις σαν το χιόνι, λευκαίνεις την ψυχή σου. Έτσι ήταν όταν χιόνιζε Εσύ θυμάσαι;
Είδα ένα όνειρο ταξιδιάρικο απόψε Ένα όνειρο που με έφερε στην αγκαλιά σου , στη μυρωδιά σου… Άκουσα τη φωνή σου κι ένιωσα τη στοργικότητα σου… Είδα ένα τόσο όμορφο όνειρο που με ταξίδεψε απόψε… Αλλά, ξέρεις κάτι; Με μπέρδεψε… Νόμιζα πως ήταν από εκεινα τα όνειρα που γίνονται πραγματικότητα…Αλλά δεν ήταν.. Κι η χαρά που μου έδωσε έγινε λύπη και η λύπη αναμονή… Αναμονή να σε ξαναδώ! Ξύπνησα και σε ένιωθα ακόμα εδώ…για λίγο… Η ψυχή σου ανήκει ψηλά… Πάντα ψηλά άνηκες… Απο παιδί, ψηλά σε είχα…τόσο ψηλά! Κι η χαρά έγινε λύπη και η λύπη αναμονή… Αναμονή να σε ξαναδώ! Αυτό το όνειρο το ταξιδιάρικο…
I had a dream trip last night A dream that brought me to your arms, to your scent… I heard your voice and I felt your affection. I had such a beautiful dream that it took me away last night… But, do you know something? Confused me… I thought it was one of those dreams that came true… But it wasn’t … And the joy it gave me became sadness and the sadness became a waiting… A waiting to see you again! I woke up and I still felt you here… for a while… Your soul belongs high You always belonged high… As a kid, I used to love you so much! And joy became sorrow and the sorrow became a waiting Waiting to see you again! This dream was a beautiful trip…
Πάρε το χρόνο σου Σκέψου, προσευχήσου… Κάνε τον απολογισμό σου και ξανά ξεκίνα.. Ετσι…! Χριστούγεννα…! Κι αυτή η καρδιά βρε παιδί μου…άπειρη…σαν το σύμπαν! Πόσος κόσμος χωράει εκεί μέσα; Όλοι! Κι αυτοί που σου λείπουν, κι αυτοί που τους λείπεις, κι αυτοί που σε σκέφτονται και δεν το ξέρεις, κι αυτοί που σκέφτεσαι και δεν το ξέρουν Κι αυτοί που πλήγωσες κι αυτοί που σε πλήγωσαν! Δεν το χεις αναρωτηθεί; Δεν το νιώθεις; Ναι το νιώθεις , γιατί είναι Χριστούγεννα! Άλλα ξέρεις κάτι; Κάθε μέρα ειναι Χριστούγεννα ή μάλλον κάθε νύχτα..τότε που κάνεις τον απολογισμό της ημέρας σου… Μας το είπε αλλά το ξεχνάμε…απ την κούραση του κυνηγητού… Γι αυτό σου λέω! Πάρε το χρόνο σου…Σκέψου τι κυνηγάς…και προσευχησου! Και μην ξεχνάς..η καρδιά είναι άπειρη…σαν το σύμπαν…τους χωράει όλους μέσα! Και μην ξεχνάς…Χριστούγεννα είναι κάθε νυχτιά…εκείνη η ώρα του απολογισμού! Πάρε το χρόνο σου, σκέψου αλλά μετά ξανα ξεκίνα…Έτσι λέω κι εγώ! Καληνύχτα!
Take your time
Think, pray…
Make your review and restart...
So…! It's Christmas…!
Human's heart…infinite... like the universe!
How many people fit in there? All!
And those who miss you,
and those you miss,
and those who think of you but you do not know it,
those who you think and they do not know it
those you hurt
and those who hurt you!
Haven't you wondered? Don't you feel it?
Yes you can, because it's Christmas!
Do you know something else?
Every day is Christmas or rather every night..then you take stock of your day…
He told us but we forget… due the hunter's fatigue…
That's why I'm telling you!
Take your time… Think about what you are chasing… and pray!
And don't forget … the heart is infinite… like the universe… it fits them all in!
And don't forget , Christmas is every night… that time of reckoning!
Take your time, think but then restart… That's what I am saying!
Good night!
Αυτό που σε κάνει να χαμογελάς κράτα το γερά… Κράτα το στην ψυχή σου, στην καρδιά σου, στο μυαλό σου! Κράτα το όπως θες …μα κράτα το.
Μην το αφήσεις να το πάρει η λήθη γιατί μαζί του θα χαθείς κι εσύ. Την πιο όμορφη εκδοχή σου, δε θα τη θυμάσαι , έτσι απλά…
Θυμήσου να κρατάς ότι σε κάνει να χαμογελάς, Μην προδίδεις αυτό που το πρόσωπό σου ομορφαίνει και την ψυχούλα σου γαληνεύει..
Και ξέρεις κάτι; Μοιράσου το! Έτσι θα καταφέρεις να το κρατήσεις ζωντανό… Μοιράσου το, κι αν έρθει μια στιγμή που εσύ θα το έχεις ξεχάσει, εκείνος ο φίλος που το μοιράστηκες θα στο θυμήσει…
Αυτό που σε κάνει να χαμογελάς κράτα το γερά Κράτα το όπως θες…μα κράτα το!
What makes you smile keep it tight… Hold it in your soul, in your heart, in your mind! Keep it the way you want it, but keep it. Don’t let any oblivion take it, because then you will be lost. You won’t remember your most beautiful version,if you lose it, just like that… Remember to keep what makes you smile, Do not betray what beautifies your face and calms your soul .. And do you know something? Share it! That is the way you can keep it alive… Share it, and if there comes a time when you’ll forget it, that friend you shared it will remind you What makes you smile, hold it tight Keep it the way you want it, but keep it!
My name is... 
You must be logged in to post a comment.