Εκπληρώνοντας ένα μεγάλο όνειρο...Ταξίδια μακρινά με τα υπερωκεάνια του νου...Ταξίδια με επιστροφή αλλιώτικη...Δηλώνω παρούσα!
Fulfilling a big dream...Making journeys by my mind's ocean liner...and a different return journey...I affirm that I exist...
Γιατί τόση σιωπή; Έπρεπε να ουρλιάζαμε σαν λύκοι σε υψώματα να τρόμαζε το κακό, Κι όμως τόση σιωπή... Έπρεπε να ουρλιάζαμε για το χθες, το σήμερα και το αύριο, Κι όμως μία ησυχία κυριέυει παντού που σε θυμώνει, Ποιοι γιοι ματώνουν ξανά; Ποιες μάνες πνίγονται στους λυγμούς τους, ποιος πόλεμος σαρώνει το σήμερα; Σαν εκείνον τον πόλεμο που έζησα χθες, που ζω σήμερα και που θα ζήσω αύριο, Κι όμως όποιος κι αν είναι αυτός ο πόλεμος δεν κάνει φασαρία... Είναι ήσυχος, αθόρυβος και δεν ενοχλεί.. Νιώθεις να ενοχλεί; Μα κανείς δεν ουρλιάζει! Κανείς δε φωνάζει! Χάθηκαν οι λύκοι, χάθηκαν οι δυνατοί..και γίναμε πρόβατα έρμαια ενός αθόρυβου κακού... Πάντα το ήξερα, πως Εσύ δεν ήθελες κοπάδια να γονατίζουν σε αυτή τη ζωή, Λύκους ήθελες να τρομάξουν το κακό, να ουρλιάξουν για το χθες, το σήμερα και το αύριο. Μα γιατί τόση σιωπή; Θα έπρεπε να ουρλιάζουμε, σου λέω, να τρομάξουμε το κακό...
Why so much silence? We had to howl like wolves on hills to scare evil, And yet so much silence … We had to scream for yesterday, today and tomorrow, And yet a silence reigns that it angers you, Which sons are cursing again? Which mothers drown in their sobs, what war is sweeping today? Like that war I lived yesterday, that I live today and that I will live tomorrow, And yet, whoever this war is, it does not make a fuss … It is quiet, quiet and does not disturb .. Do you feel bothered? But no one is screaming! Nobody shouts! The wolves were lost, the strong were lost … and we became sheep captive of a silent evil … I always knew that YOU did not want herds to kneel in this life, YOU wanted wolves to scare evil, to scream for yesterday, today and tomorrow. But why so much silence? We should scream, I tell you, to scare the evil...
Δασκάλα, έμαθες να ζεις ανάμεσα στα παιδιά, έμαθες να αναπνέεις το οξυγόνο τους, να κυνηγάς το ονειρό τους, να τραγουδάς τη μελωδία τους, να χορεύεις το ρυθμό τους και να παίζεις στο "κρυφτό" τους... Τα χέρια τους σ'αγκάλιαζαν Τα μάτια τους σ'αγάπησαν Τα σ'αγαπώ τους σε φώναζαν
Κι όταν το σώμα σου γεράσει και η ψυχή σου ρυτιδιάσει, το βλέμμα σου θα είναι νεανικό, σχεδόν παιδικό, γιατί θα βλέπει τον κόσμο μέσα από τις ματιές τους, Εκείνες τις αγνές ματιές που έσταζαν αγάπη,δύναμη και αφοσίωση...
Παιδιά που άκουσαν τα λόγια σου και τις συμβουλές σου, Παιδιά που διδάχθηκαν με τις τεχνικές σου... Κι εσύ, δασκάλα,τότε να θυμάσαι πως σε αγκάλιαζαν τα χέρια τους, πως σε αγάπησαν τα μάτια τους, πως σε φώναζαν τα σ' αγαπώ τους..
Επάγγελμα δασκάλα
Teacher, you learned to live among children, you learned to breathe their oxygen, to chase their dream, to sing their melody, to dance their rhythm and to play in their "hide and seek" … Their hands hugged you Their eyes loved you Their "I love you" called you
And when your body grows old and your soul wrinkles, your look will be youthful, almost childish, because you will see the world through their eyes, Those pure eyes that dripped with love, strength and devotion … Children who heard your words and your advice, Children who were taught with your techniques … And you, teacher, then remember how their hands hugged you, how their eyes loved you, how their "I love you" called you ..
Μέτρησα τα λάθη μου και τα μάτια ανοιχτά να βαστήξω δεν μπόρεσα... Μέτρησα τις στενοχώριες που χάρισα και ντράπηκα... Βάδισα με τις Ερινύες παρέα μου, σε μονοπάτι δύσβατο, Δεν τις έδιωξα, τις ανέχτηκα...
Μέτρησα τα λάθη μου κι ένιωσα τα μάτια μου υγρά... Πληγές σε ψυχές, που τις άνοιξα εγώ, Πληγές που λαχτάρισα να τις κάνω αγκαλιές...
Μα οι Ερινύες μου, γίναν φίλες, δείχνοντάς μου μονοπάτι διαφορετικό... Μου είπαν εδώ θα βαδίζεις με τα χέρια ανοιχτά και οι πληγές θα γίνουν αγκαλιές... Δε με έδιωξαν, με ανέχτηκαν...
Μετρώ τα λάθη μου πού και πού και τα μάτια μου κλείνω, Μα δρόμο δεν αλλάζω, τον πόνο λαχταρώ να απαλύνω...
My mistakes I counted my mistakes and I could not keep my eyes open … I counted the sorrows I gave and I was ashamed … I walked with the Erinyes with me, on a difficult path, I did not expel them, I tolerated them … I measured my mistakes and felt my eyes water … Wounds in souls, which I opened, Wounds that I longed to make hugs … But my Erinyes became friends, showing me a different path … I was told here you will walk with your arms open and the wounds will become hugs … They did not expel me, they tolerated me … I count my mistakes where and when and I close my eyes, But I do not change the way, I long to alleviate the pain ..
Το παιχνίδι το πρωτογνώρισα στα ξέφωτα, στις γειτονιές μου μέσα απο τα κρυφοκυνηγητά, τις μπαλιές και τις φιλικές αγκαλιές μου... Μέσα από τα ξεφωνητά, τα ουρλιαχτά, τα γέλια τα δυνατά.. Το παιχνίδι που γνώρισα μ' έμαθε να μη φοβάμαι να πέσω, να χτυπήσω, να πονέσω.. Μ' έμαθε να αντέχω. Το παιχνίδι που γνώρισα μου έδειξε τι σημαίνει χέρι φιλικό,σαν αυτό που απο το χώμα σε σηκώνει,και να συνεχίσεις σε σπρώχνει... Ένα χτύπημα στον ώμο και ξανά τρέξιμο στο δρόμο... Το παιχνίδι που πρωτογνώρισα ήταν ωραίο μα ...αυτό το παιχνίδι σου ζωή, είναι αλλιώς... Είναι πιο σκληρό, πιο ύπουλο πιο τρελό. Μου δείχνεις παιχνίδι χωρίς κανόνες και επιλογή δε μου αφήνεις να μην παίξω... Αυτό το παιχνίδι σου, ζωή, δεν είναι τούτο που έμαθα...δεν είναι τούτο που γνώρισα και ξέρω... Μα θυμάμαι τότε που έμαθα να αντέχω, και χωρίς επιλογή συνεχίζω το παιχνίδι σου το άτιμο,ζωή, να παίζω... Κρατώντας το χέρι το φιλικό, ένα χτύπημα στον ώμο κι πάλι τρέξιμο στο δρόμο...
Ένα ταξίδι είναι η ζωή, μου λες, και μου χαμογελάς... Κι εγώ αιχμαλωτίζω αυτό το γέλιο σου μέσα στα μάτια μου... Να μη φύγει ποτέ, να είναι η δύναμή μου, το κουράγιο μου...
Ένα ταξίδι με επιστροφή είναι, μου λες,και με κοιτάς ίσα μέσα στα μάτια διαπεραστικά... Το χαμογελό σου είναι ακόμα εκεί...δικό σου και δικό μου...
Τα ταξίδια κάποτε τελειώνουν, γίνονται αναμνήσεις, μου λες, για τους συνοδοιπόρους σου,για τους συνταξιδιώτες σου...
Δώσε όμορφες αναμνήσεις σε αυτούς που βρέθηκαν στο ταξίδι σου, καρδιά μου... Κάμε τους να χαμογελούν όταν το αναπολούν...
Έτσι μου λες και με κοιτάς ίσα μέσα στα μάτια, σαν να ψάχνεις το χαμόγελο που μου χάρισες πριν... Είναι εκεί γιατί εγώ το έχω αιχμαλωτίσει, να είναι η δύναμή μου, το κουράγιο μου...
Ανήκω σ'ένα λαό που γεννήθηκε
για να ξεκινήσει η Ιστορία.
Εκείνα τα γεννοφάσκια του μοσχομύριζαν άρωμα Ελευθερίας.
Και ως Διαγόρας πυγμάχησε
στα στάδια της Δημοκρατίας...
Ανήκω σ'ένα λαό που συμπορεύτηκε
με την Ιστορία.
Κατέθεσε δόρυ, ασπίδα και ψυχή
και ως Λεωνίδας έπεσε στις Θερμοπύλες της αξιοπρέπειας και
της ανδρείας...
Ανήκω σ'ένα λαό που είναι η ίδια
η Ιστορία.
Προδόθηκε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε σε αιώνες τέσσερις και
άλλους τόσους,
μα ως πολύπαθος Οδυσσέας δίδαξε την κάθαρση μέσα από την αρχαία του Τραγωδία...
Ανήκω σ'ένα λαό που πια νανουρίζεται
στις αγκάλες της Ιστορίας.
Και θα χρειαστεί να αναγεννηθεί στα ίδια τα γεννοφάσκια, εκείνα με το άρωμα της Ελευθερίας.
Θα χρειαστεί πάλι να νικήσει Εφιάλτες και Πέρσες για να ξεφύγει από τη φαιδρή του ονειροπαγιδα!
Ανήκω σ'ένα λαό που πάντα θα αγαπώ,
γιατί με δίδαξε πολλά να μπορώ...
Ανήκω σε ό,τι είναι Ελληνικό!
I belong to a people that was born for
starting the History.
Those baby sheets gave him the scent of Liberty.
like Diagoras who fought
in the stages of democracy …
I belong to a people that have come together
with the History.
He laid down a spear, a shield and a soul and
like Leonidas fell to the Thermopylae of dignity and
of courage …
I belong to a people that is
The History.
It was betrayed, crucified, and resurrected for four and a half centuries
so many more,
however like Ulysses it taught cleansing through the ancient Tragedy …
I belong to a people that is sleeping
in the arms of History.
And it will need to be regenerated in those baby sheets itself, the ones with the scent of Liberty.
It will need to defeat Nightmares and Persians again to escape its dream trap!
I belong to a people that I will always love,
because it taught me a lot to do …
I belong to whatever is Greek!
Ένα στοίχημα είναι η ζωή που σου ζητάει να ποντάρεις Πού και πόσα… σου αφήνει την επιλογή, εσύ είσαι ο παίχτης…
Μα να το ξέρεις Δύο είναι τα χρώματα σε αυτή τη χρονική ρουλέτα
Λευκό… Σαν της Δήμητρας τους ανοιξιάτικους κήπους εκεί που οι μαργαρίτες χόρευαν όταν πρόβαλε η Περσεφόνη ή Μαύρο… Σαν του Άδη τον απέραντο πλούτο εκεί κάτω που μόνος τον χαιρόταν μακριά απο του κόσμου τους χειμώνες.
Κι εσύ ζώντας σήμερα το δικό σου παραμύθι στοιχηματίζεις… και της ψυχής σου τα φυλαχτά σ’ ενα απο τους δύο κόσμους ποντάρεις…
Και χωρίς να ξέρεις πόσο το παιχνίδι θα διαρκήσει, δεν παύεις να πιστεύεις πως θα σου δοθεί η ευκαιρία να ρεφάρεις…
Μα δεν είναι άλλος ο παίχτης σε αυτή τη χρονική ρουλέτα, μόνο εσύ, γι αυτό κοίτα της ψυχής σου τα φυλαχτά που θα αφήσεις…
Your life is like a bet
When and how much you will bet
it is your choice,
you are the player …
But you need to know
There are only two colors
in this roulette of lifetime
White…
Like Dimitra's Spring Gardens
where the daisies were dancing
when Persephone was showing up
Black…
Like Hades the infinite wealth
down there that it made him happy
away from the world of winters.
And you're living your own fairy tale today …
and the amulets of your sou;
in one of the two worlds
you have to bet …
Without you knowing
how long the game will last,
you do not stop believing
how you will be given the opportunity
to break even …
However there is no other player
in your life
in this roulette of your lifetime,
only you,
so, please take
the amulets of your soul
back again .
Κράτα στο νου αυτό που θα σου πω.. Είναι η στιγμή που στάζει αγάπη Τη στιγμή που ο ώμος της γίνεται μαξιλάρι σου, στάζει αγάπη. Τη στιγμή που τα μάτια της γίνονται ο καθρέφτης σου στάζει αγάπη. Εκείνη τη στιγμή που το χαμόγελό της γίνεται η παρηγοριά σου στάζει αγάπη. Τη στιγμή που το χάδι της γίνεται μαντήλι να σκουπίσει το δάκρυ σου στάζει αγάπη. Κράτα αυτή τη στιγμή, είναι αυτή που στάζει αγάπη!
Keep in mind what I'll tell you .. This is the moment when love is dripped The moment her shoulder becomes your pillow, dripping love. The moment her eyes become your mirror dripping love. That moment when her smile becomes your consolation dripping love. The moment her caress becomes a scarf to wipe your tears, dripping love. Hold that moment tightly, that's the moment when love is dripped!
My name is... 
You must be logged in to post a comment.