Το παιχνίδι σου, ζωή…

Το παιχνίδι το πρωτογνώρισα στα ξέφωτα, στις γειτονιές μου
μέσα απο τα κρυφοκυνηγητά, τις μπαλιές και τις φιλικές αγκαλιές μου...
Μέσα από τα ξεφωνητά, τα ουρλιαχτά, τα γέλια τα δυνατά..
Το παιχνίδι που γνώρισα μ' έμαθε να μη φοβάμαι να πέσω, να χτυπήσω, να πονέσω..
Μ' έμαθε να αντέχω.
Το παιχνίδι που γνώρισα μου έδειξε τι σημαίνει χέρι φιλικό,σαν αυτό που απο το χώμα σε σηκώνει,και να συνεχίσεις σε σπρώχνει...
Ένα χτύπημα στον ώμο και ξανά τρέξιμο στο δρόμο...
Το παιχνίδι που πρωτογνώρισα ήταν ωραίο μα ...αυτό το παιχνίδι σου ζωή, είναι αλλιώς...
Είναι πιο σκληρό, πιο ύπουλο πιο τρελό.
Μου δείχνεις παιχνίδι χωρίς κανόνες και επιλογή δε μου αφήνεις να μην παίξω...
Αυτό το παιχνίδι σου, ζωή, δεν είναι τούτο που έμαθα...δεν είναι τούτο που γνώρισα και ξέρω...
Μα θυμάμαι τότε που έμαθα να αντέχω, και χωρίς επιλογή συνεχίζω το παιχνίδι σου το άτιμο,ζωή, να παίζω...
Κρατώντας το χέρι το φιλικό, ένα χτύπημα στον ώμο κι πάλι τρέξιμο στο δρόμο...